Skip to main content

Foutmelding

  • Deprecated function: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; views_display has a deprecated constructor in require_once() (regel 3186 van /var/www/muziekpodiumzeeland/docroot/includes/bootstrap.inc).
  • Deprecated function: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; views_many_to_one_helper has a deprecated constructor in require_once() (regel 127 van /var/www/muziekpodiumzeeland/docroot/sites/all/modules/contrib/ctools/ctools.module).
Nid: 188 Body: De Engelsman Raphael Wallfisch behoort op cello-gebied tot de wereldtop. Op zijn vierentwintigste won hij de Gaspar Cassadó International Cello Competition in Florence. Daarna volgde een internationale carriere van allure, waarbij er bij niet de minste orkesten gespeeld werd als de London Philharmonic, BBC Symphony, Leipzig Gewandhaus, Westdeutscher Rundfunk en de Los Angeles Philharmonic. Zijn discografie is indrukwekkend op prominente labels als EMI, Chandos, Naxos en Nimbus. Toonaangevende Britse componisten als Sir Peter Maxwell Davies, James MacMillan, Roger Smalley, Giles Swayne en John Tavener hebben speciaal voor Wallfisch werken geschreven. Op kamermuziekgebied maakt de cellist deel uit van twee internationaal hoog aangeschreven ensembles, het Trio Shaham Erz Wallfisch en het deze avond spelende duo met pianist John York, dat in 2017 zijn 35e verjaardag viert en dat bekroont met een feestelijke tour, waarvan ook Vlissingen deel uit maakt. “Raphael Wallfisch, cellist, and accompanist John York present a siren voice of seductive beauty” (Financial Times, augustus 2016)
Nid: 191 Body: Het was aan het hof van de pronkzuchtige tegenpaus Clemens VI in Avignon dat meerstemmige muziek voor het eerst vaste voet aan de grond kreeg in de liturgie. Rome sprak nog in 1322 een ban uit over polyfonie – ten faveure van het eenstemmige gregoriaans –, maar Clemens zag het potentieel. Hij haalde de beste musici naar het pauselijke hof en Avignon groeide uit tot een belangrijk cultureel centrum waar de Ars Nova tot bloei kwam. Het Franse ensemble Diabolus in Musica diepte uit Avignonese manuscripten de mooiste motetten op van Philippe de Vitry en tijdgenoten. Diabolus in Musica heeft zich sinds de oprichting in 1992 gespecialiseerd in Franse middeleeuwse muziek, met name de uitvoering van nog niet gepubliceerde stukken. Afsluitend artistiek leider Antoine Guerber wat uitgebreider over het programma: ‘De vestiging van het pauselijke hof in Avignon had in de veertiende eeuw een grote invloed op de culturele ontwikkeling van de stad. Vanuit het hele land kwamen zangers en dichters naar de stad, aangemoedigd door paus Clemens VI. Op het gebied van ontwikkelingen binnen de polyfonie was Avignon the place to be: veel zangers die Clemens VI uitnodigde aan zijn hof waren zelf ook talentvolle componisten van meerstemmige missen en motetten. De paus selecteerde zijn eigen sterrenteam met de beste musici en zangers uit Frankrijk en daarbuiten en zorgde er zo voor dat Avignon een van de belangrijkste culturele centra van West-Europa werd. In dit concertprogramma zingen we twee missen die sinds de veertiende eeuw niet meer zijn uitgevoerd. We vinden het erg spannend dat we die nu weer tot leven kunnen wekken en het publiek zo weer een stukje ‘nieuwe’ oude muziek kunnen laten horen. Ook de motetten die we van Philippe de Vitry zingen zijn interessant voor het publiek omdat hij in zijn tijd een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Ars nova was. Deze ‘nieuwe kunst’ was in die tijd revolutionair, met name op het gebied van ritme. Philippe was echt een genie, die nieuwe manieren vond om zich in muziek uit te drukken.’ Bezetting Raphaël Boulay tenor Olivier Germond tenor Jérémie Arcache bariton Romain Bockler bariton Emmanuel Vistorky bas-bariton Philippe Roche bas Antoine Guerber muzikale leiding
Nid: 189 Body: Hannes Minnaar is een volbloed Zeeuw en een van Nederlands meest succesvolle pianisten. Als prijswinnaar van meerdere internationale concoursen wist hij internationaal de aandacht op zich te vestigen. Hannes Minnaar soleerde bij vele orkesten, waaronder het Koninklijk Concertgebouworkest en het Nationaal Orkest van België. Hij geeft recitals in heel Europa en daarbuiten. Op 1 oktober 2016 mocht hij uit handen van minister Jet Bussemaker de Nederlandse Muziekprijs – de hoogste onderscheiding voor klassieke musici in Nederland – in ontvangst nemen. De philharmonie zuidnederland is er dan ook bijzonder trots op dat hun ‘huispianist’ onder leiding van de nieuwe chef-dirigent Dmitri Liss soleert in Chopins geliefde Tweede Pianoconcert. Grote kans dat hij door Liss wordt geïnspireerd tot een unieke vertolking. Daarnaast klinkt ook nog het lijfstuk van Dmitri Liss: Tjsaikovski’s Zesde Symfonie – de ‘Pathétique’. ‘Het publiek hield de adem in om de laatste zuchten van de contrabassen in perfecte stilte te kunnen horen. Een waar wonder.’ Het is slechts een van de opmerkingen van de overrompelende recensies die Dmitri Liss wereldwijd krijgt na uitvoeringen van de ‘Pathétique’. Daarom is het vanzelfsprekend dat de chef-dirigent zijn eerste seizoen afsluit met de populaire Zesde Symfonie. Dat hij daarnaast een veel minder bekende maar fenomenale Poolse componist als Mieczysław Karlowicz meeneemt pleit weer voor zijn neus voor ontdekking en avontuur. ‘Zijn spel wordt gekenmerkt door een absoluut natuurlijke, pure, heldere en onopgesmukte stijl. Dienstbaarheid aan de muziek is steeds zijn credo, verbluffende technische begaafdheid en virtuositeit daaraan ondergeschikt.’ – het lyrische commentaar van de jury van de Nederlandse Muziekprijs over het spel van Minnaar Programma Karlowicz Uit Bianca da Molena: Prelude Chopin Pianoconcert nr 2 Pauze Tsjaikovski Symfonie nr 6 ‘Pathétique’
Nid: 193 Body: De twaalfdelige cd-reeks met het oeuvre voor pianoforte-solo van Schubert door Jan Vermeulen werd met lof overladen in zowel de binnen- als de buitenlandse pers. Naar aanleiding van de voltooiing van dit magnum opus werd hij in 2010 ‘Musicus van het jaar’ in Vlaanderen en sleepte hij een van de begeerde KLARA’s in de wacht. Jan Vermeulen wordt in verscheidene buitenlandse vakbladen ‘de ideale Schubertvertolker’ genoemd. Het lag in de lijn der verwachtingen dat de opname van het vierhandig klavierwerk niet lang zou uitblijven. Het zoeken naar twee extra handen bezorgde Vermeulen niet al te veel hoofdbrekens. Veerle Peeters is al ruim vijftien jaar een compagnon op de route van Jan Vermeulen, eerst als uitmuntende studente in zijn pianoklas, als kamermuziekpartner in vierhandige pianorecitals en vervolgens, tot op heden, als artistiek leider van al zijn Schubert-opnames. Het vierhandig samenspel behoort tot een van de delicaatste kamermuziekgenres. Het vereist een absolute eensgezindheid qua toucher, timing, emoties en interpretatie tout court. Vermeulen en Peeters hebben via de talloze cd-opnames samen met Schubert een jarenlange, boeiende weg afgelegd. Hun liefde voor de sublieme muziek van deze grootmeester is al die tijd enkel maar toegenomen. In dezelfde mate zijn ook hun visies omtrent de interpretatie ervan als vanzelfsprekend en onvermijdelijk naar elkaar toegegroeid.
Nid: 194 Body: Een concert, waarin het Zeeuws Orkest een nagenoeg eigentijds programma speelt. Centraal staat Philip Glass’ vioolconcert nr. 2 voor solo-viool, strijkorkest en synthesizer, bijgenaamd ‘The American Four Seasons’, geschreven in 2009 op verzoek van violist Robert McDuffie, die graag een werk wilde spelen dat kon samengaan met de bekende “Vier Jaargetijden” van Antonio Vivaldi. Glass verweeft in dit werk diverse stijlen op subtiele wijze met elkaar en het heeft onmiskenbaar zijn handelsmerk als monumentalist-minimalist. Een grote overeenkomst in beide werken is het klavecimbel dat Vivaldi voorschrijft en de synthesizer die bij Glass de rol van continuo heeft. Echter, de seizoenen bij Vivaldi worden nauwkeurig omschreven maar bij Glass wordt dat weggelaten. Het is aan de luisteraar zelf om te bepalen welk seizoen men meent te horen. In dit veeleisende werk is de Zeeuwse violist Mathieu van Bellen de solist, hetgeen ook het geval is bij het werk van Bakarishanan. Over Van Bellen doen wij verder het zwijgen, aangezien hij elders in dit magazine al voldoende voor het voetlicht komt.
Nid: 195 Body: Het Linus Piano Kwartet mag u wellicht minder bekend in de oren klinken.Dat kan kloppen, omdat het pas recentelijk opgericht werd. Het bestaat nochtans uit uiterst ervaren krachten en het kent een sterk kosmopolitisch karakter. De Roemeense violiste Irina Simon-Renes, student van Thomas Zehetmair, Christoph Poppen en Antje Weithaas, werkte onder niet de minste dirigenten als Lorin Maazel, Bernard Haitink, Claudio Abbado, Daniel Barenboim, Mariss Jansons en Riccardo Muti. In 1998 richtte ze het Athena Quartet op en sinds 2010 is ze artistiek leider van het International Chamber Music Festival Wassenaar. De Nederlands-Turkse altvioliste Esra Pehlivanli, student van Michael Kugel in Maastricht, won diverse prijzen: Jur Naessens Muziekprijs (Nederland), "Premio Valentino Bucchi International Viola Competition" (Rome) en de “Donizetti Classical Music Awards 2013”, String Player of the Year (Istanboel). Klaas de Vries, Roderik De Man, Guus Janssen en Vanessa Lann schreven speciaal werk voor haar. Cellist Joachim Eijlander is mede-oprichter van het Rubens Kwartet, maar werkte ook samen met het Borodin en het Bennewitz Quartet, Nino Gvetadze, Paolo Giacometti, Inon Barnatan en met componisten als Dutilleux, Kurtag, Gubaidulina, Andriessen en Roukens. De Russissche pianiste Anastasia Safonova, leerling van Naum Grubert, won eerste prijzen op de internationale Yamaha Music- en Youri Egorov-concoursen en treedt regelmatig op met Boris Berezovsky, Boris Belkin en Lisa Ferschtman. De Franse contrabassist Olivier Thiery speelt niet enkel in het Amsterdamse Concertgebouworkest, maar houdt er ook een indrukwekkende solo-carriere op na. In 2013 verscheen zijn eerste solo-cd "Illuminated Bass" bij Challenge Records. Bezetting Irina Simon-Renes viool Esra Pehlivanli altviool Joachim Eijlander cello Anastasia Safonova piano Olivier Thiery contrabas
Nid: 196 Body: De Russische violist Dmitri Makhtin won in 1989 het Nationale Concours voor Jonge Violisten in Novosibirsk, Rusland, studeerde van 1992 tot 1995 bij Philip Hirshhorn en Herman Krebbers, won vervolgens internationale concoursen als Premio Paganini en Louis Spohr en maakte in 1998 zijn Amerikaanse debuut bij het Cleveland Orkest o.l.v. Leonard Slatkin. De violist is nochtans een enthousiaste kamermuziekspeler met partners als Boris Berezovsky, Brigitte Engerer, Renaud Capuçon, en het Ysaÿe Quartet. De CD (Warner Classics International) met Alexander Kniazev en Boris Berezovsky met werk van Sjostakovitsj en het Rachmaninov heeft verschillende grote prijzen ontvangen, zoals de Choc de la Musique in Frankrijk, Gramophone in Engeland en Echo Classic in Duitsland. Dmitri Makhtin is bepaald niet de eerste de beste, zo mag de conclusie luiden. De Hongaarse pianiste Klara Würtz werd op 14-jarige leeftijd toegelaten tot de prestigieuze Ferenc Liszt Muziekakademie in Boedapest, alwaar zij studeerde bij Zoltán Kocsis, György Kurtág en András Schiff. Op 20-jarige leeftijd won zij de 1e prijs van het Ettore Pozzoli Pianoconcours in Milaan In 2003 debuteerde ze in de Carnegie Hall in New York met het Boston Symphony Orchestra o.l.v. Bernard Haitink. Haar cd-productie is inmiddels aanzienlijk, waarbij met name haar uitvoeringen van de Mozart-pianosonates en de Beethoven-vioolsonates met de jonge Hongaarse topviolist Kristóf Baráti, als richtinggevend beschouwd worden.
Nid: 197 Body: Tijdens de Robeco SummerNights 2016 werden ze samengebracht door Liza Ferschtman: Quirine Viersen en Enrico Pace. Nu geven ze een duorecital in de Grote Kerk Veere. Celliste Quirine Viersen, onlangs nog genomineerd voor een Edison, wordt geprezen om haar intense spel. Meesterpianist Enrico Pace is wereldwijd geliefd als solist en begeleider. Vandaag combineert hij die rollen in werken waar cello en piano als individualisten samenspelen. Pace speelde eerder in Veere, samen met Igor Roma, beiden winnaar van het uiterst prestigieuze Internationale Franz Liszt Concours. Vanaf het moment dat Beethoven een levenslang stipendium ontving, schreef hij zijn meest vrije werk, met de meest openlijke emoties. Zoals de Sonate in D, waarin tedere, kwetsbare passages afwisselen met hoekige, onstuimige. Net als in Rachmaninoffs Sonate in g hebben cello en piano allebei veel te zeggen. Viersen en Pace beginnen met Schumanns Fünf Stücke im Volkston. Dat ‘volksgeluid’ is een soort fantasiefolklore die bij allerlei windstreken kan passen. Een fris en humoristisch werk.
Nid: 198 Body: Een nieuw trio met prachtige nachtmuziek, wel in de middag uitgevoerd. In wisselende combinaties voeren ze nocturnale stukken uit, waarbij het prettig mijmeren is. Zoals Brahms’ Zwei Gesänge, waarin cello en stem dialogen voeren boven een dromerige piano. Cora Burggraaf zingt hoe de wind de wereld in slaap fluistert… Pieter Wispelwey en Ed Spanjaard halen u dan weer uit uw introspectie met prachtige werken van Dvořák en Chopin. Ook Nederland is goed vertegenwoordigd met werken van Diepenbrock, Bosmans en zelfs een echte Zeeuw: Von Brucken Fock. Afgesloten wordt met Massenet, met name met het meest dromerige stuk van de middag, de beroemde Méditation uit de opera Thaïs van Massenet.
 Bezetting Cora Burggraaf mezzosopraan Pieter Wispelwey cello Ed Spanjaard piano
Nid: 199 Body: Wellicht had u nog niet van het Archduke Ensemble gehoord ? Dat zou zomaar kunnen, omdat dit opnieuw kosmopolitische ensemble pas recentelijk opgericht is. Net als bij Linus eerder in deze serie zijn dit uiterst ervaren krachten, waarbij met name pianiste Shuann Chai al sinds meerdere jaren een graag geziene gast is in onze Zomerserie in Veere. De gezamenlijke passie van de musici is het uitvoeren van kamermuziek uit de 18e en 19e eeuw, het programmeren van de grote meesterwerken van het repertoire naast minder bekende vondsten, en het presenteren van deze werken op een historisch geïnspireerde, romantisch georiënteerde en vooral warmbloedige manier. Dat het ensemble vermoemd is naar het Aartshertog-trio van Beethoven, dat had u ongetwijfeld al geraden. Het programma mag origineel genoemd worden: het beroemde Hoorn-trio van Brahms wordt afgewisseld met boeiend werk van twee van Brahms’ belangrijkste mentors: Robert en Clara Schumann. Violist Shunske Sato is concertmeester van Concerto Köln en van de Nederlandse Bachvereniging. In 2011 maakte hij de eerste opname van Paganini’s tweede vioolconcert op een historisch instrument met de Academy of Ancient Music. Cellist Job ter Haar, leerling van Anner Bijlsma, is een veelzijdig muzikant, hij speelt immers zowel bij het Ives Ensemble als bij Musica ad Rhenum. Teunis van der Zwart is een van de toonaangevende hoornisten van zijn generatie en speelt bij het Orkest van de Achttiende Eeuw en het Freiburger Barock Orchester .Pianiste Shuann Chai studeerde in New York en Den Haag, onder meer bij Stanley Hoogland en Bart van Oort, vormt een duo met Pieter Wispelwey, en is een engagerend performer, die in haar spel emotie aan intellect paart. Bezetting Shunske Sato viool Job ter Haar cello Teunis van der Zwart hoorn Shuann Chai piano
Nid: 200 Body: Michael Foyle (1991), student van Daniel Rowland en Maxim Vengerov, won recentelijk het Oskar Back Concours met een veel geprezen uitvoering van het Eerste Vioolconcert van Szymanowski met het Rotterdams Philharmonisch Orkestt. Het orkest was zodanig onder de indruk dat Michael onmiddellijk een uitnodiging kreeg om in december 2017 het vioolconcert van Korngold te komen spelen. Daarnaast ontving Michael uitnodigingen van Het Concertgebouw, Wigmore Hall en het New York Chamber Music Festival. Michael komt uit een Brits-Nederlandse familie en gaf op achtjarige leeftijd zijn solo-debuut met orkest tijdens het Edinburgh Festival Theatre. Hij won de BBC Young Musician of the Year Award in 2008 en de Royal Overseas League String Competition in 2013. Met pianist Maksim Štšura, wiens naam uitblinkt in zeldzaam boeiende accenten, vormt Michael een veelgeprezen duo waarmee hij de Beethoven Piano Society of Europe Duo Competition en de Salieri-Zinetti International Chamber Music Competition in 2015 won. Maksim Štšura is een Estse pianist, componist en muziekwetenschapper die in Londen woont. Hij geeft regelmatig concerten als solist en kamermusicus in vooraanstaande zalen in het Verenigd Koninkrijk waaronder St Martin-in-the-Fields, Purcell Room en de Wigmore Hall. Het lijkt erop dat aan het eind van dit betrekkelijk korte zomerseizoen enkele Engelse supertalenten Veere aandoen. Laat de betrekkelijke onbekendheid van dit duo u niet weerhouden naar de Grote Kerk af te reizen, u zult rijkelijk beloond worden. Bezetting Michael Foyle viool Maksim Štšura piano
Nid: 201 Body: Eén van de beste Nederlandse jeugdorkesten, met even hoogwaardig als afwisselend repertoire, onder de als vanouds even gedreven als deskundige leiding van Jurjen Hempel. En met de Georgisch-Nederlands e toppianiste Nino Gvetadze als soliste, dat zou al voldoende reden moeten zijn, zelfs los van het programma, om de gang naar Veere te maken. Nino Gvetadze is een muzikale grootheid an sich. In 2008 won ze de 2e Prijs, Persprijs en Publieksprijs tijdens het Internationaal Franz Liszt Concours. In 2010 ontving zij de prestigieuze Borletti-Buitoni Trust Award. Ze heeft inmiddels vier, goed ontvangen cd’s op haar naam staan. De laatste jaren maakte ze ook veel indruk in de Veerse zomerserie met het Arosa Trio en met het Ruijsdael Kwartet. Het JeugdOrkest Nederland werd in 1959 reeds opgericht en is hét landelijke symfonieorkest voor jonge excellerende musici onder de 20, zoals de afgelopen jaren in de zomerserie ook meermalen overtuigend gedemonstreerd is. Met een internationale topdirigent als Hempel , een vaak gedurfde repertoire-keuze en opvallende solisten, is dit een gouden combinatie. Was er al opgemerkt dat het programma er ook mag wezen ?
Nid: 190 Body: Zeeuwser als dit project zul je het niet snel krijgen, terwijl de thematiek universeel te noemen valt. Muziektheater over het vroegtijdig verscheiden van de stadsbeiaardier van Goes en zijn metamorfose tot klok. In de kern een tragisch verhaal, maar het absurde, zelfs het komische liggen hier altijd op de loer, zoals we van deze makers inmiddels gewend zijn. Makers bovendien van Zeeuwse origine, maar van landelijke bekendheid, zoals componist Jorrit Tamminga, cabaretière Katinka Polderman en filmkunstenaars Paul & Menno de Nooijer. Van muzikaal weerwoord voorzien door een aantal niet-Zeeuwse top-musici, te weten Erik Bosgraaf (blokfluiten), Izhar Elias (gitaar) en Bart de Vrees (slagwerk). Als zodanig ook een geslaagde mix van van kunstdisciplines, in de eerste plaats van nieuwe muziek tot film en cabaret, maar ook aanschurend tegen erfgoedthema’s, van monumentale kerken tot de weinig bekende, maar uiterst boeiende cultuur van de fabricage van klokken. Terwijl Lou Reed nooit ver weg is. MuziekPodium Zeeland, coproducent van dit project, is voornemens dit bij uitstek Zeeuwse stuk door heel Zeeland te laten touren in 2017-2018 en is daar ook al grotendeels in geslaagd, waarover meer in het nieuwe seizoensmagazine. Aangezien de première in Goes, de eigenlijke biotoop van dit stuk, nog binnen de grenzen van dit zomer-magazine viel, is deze voorstelling hier vermeld, bijna als een soort preview, waar wel degelijk voor gereserveerd kan worden. Bezetting regie Karina Kroft tekst en zang Katinka Polderman muziek Jorrit Tamminga film Paul en Menno de Nooijer musici Erik Bosgraaf (blokfluit), Izhar Elias (gitaar), Bart de Vrees (slagwerk) décor Nelly Blessinga lichtontwerp Niels Kingma techniek Thomas Koopmans, Elizabet van der Kooij & Maurits Portier productie The Rogues / Guusje van Deuren & MuziekPodium Zeeland
Nid: 192 Body: Zeeuwser als dit project zul je het niet snel krijgen, terwijl de thematiek universeel te noemen valt. Muziektheater over het vroegtijdig verscheiden van de stadsbeiaardier van Goes en zijn metamorfose tot klok. In de kern een tragisch verhaal, maar het absurde, zelfs het komische liggen hier altijd op de loer, zoals we van deze makers inmiddels gewend zijn. Makers bovendien van Zeeuwse origine, maar van landelijke bekendheid, zoals componist Jorrit Tamminga, cabaretière Katinka Polderman en filmkunstenaars Paul & Menno de Nooijer. Van muzikaal weerwoord voorzien door een aantal niet-Zeeuwse top-musici, te weten Erik Bosgraaf (blokfluiten), Izhar Elias (gitaar) en Bart de Vrees (slagwerk). Als zodanig ook een geslaagde mix van van kunstdisciplines, in de eerste plaats van nieuwe muziek tot film en cabaret, maar ook aanschurend tegen erfgoedthema’s, van monumentale kerken tot de weinig bekende, maar uiterst boeiende cultuur van de fabricage van klokken. Terwijl Lou Reed nooit ver weg is. MuziekPodium Zeeland, coproducent van dit project, is voornemens dit bij uitstek Zeeuwse stuk door heel Zeeland te laten touren in 2017-2018 en is daar ook al grotendeels in geslaagd, waarover meer in het nieuwe seizoensmagazine. Aangezien de première in Goes, de eigenlijke biotoop van dit stuk, nog binnen de grenzen van dit zomer-magazine viel, is deze voorstelling hier vermeld, bijna als een soort preview, waar wel degelijk voor gereserveerd kan worden. Bezetting regie Karina Kroft tekst en zang Katinka Polderman muziek Jorrit Tamminga film Paul en Menno de Nooijer musici Erik Bosgraaf (blokfluit), Izhar Elias (gitaar), Bart de Vrees (slagwerk) décor Nelly Blessinga lichtontwerp Niels Kingma techniek Thomas Koopmans, Elizabet van der Kooij & Maurits Portier productie The Rogues / Guusje van Deuren & MuziekPodium Zeeland