Skip to main content
Nid: 245 Body:

“Klassieke Muziek in Veerse Kerken”

Naum Grubert werd in 1951 geboren te Riga. Na zijn studie bij Theodore Gutman in Moskou, was hij laureaat van verschillende prestigieuze pianoconcoursen waaronder het Russische Nationale Concours, het Tsjaikovski Concours en het Montréal Pianoconcours.
Na vele uitgebreide tournees in verschillende landen, waaronder een indrukwekkend Nederlands debuut in 1982, vestigde hij zich het jaar daarop in ons land.
Grubert werkte met Gidon Kremer en de gerenommeerde bariton Robert Holl, waar hij ook een Winterreise-cd met uitbracht, was verder solist bij het BBC Philharmonic Orchestra, het Koninklijk Concertgebouworkest en het Rotterdam Philharmonisch Orkest, onder niet de minste dirigenten als Ernest Bour, Ed Spanjaard, Thomas Sanderling en Valery Gergiev,
Hij heeft diverse, goed ontvangen cd’s opgenomen, met solowerken van Schubert, Liszt, Rachmaninov en Moessorgsky.
En wat heeft de pers te melden ?
’Grubert is a man of rich, broad sound and deep contemplation. ’
(Volkskrant)
’For all his virtuosity, he interprets music as a philosopher or a thinker. ’
(Frankfurter Algemeine Zeitung)
’Grubert’s lyricism is balanced with his power and intellect. ’
(The Times)
Dat mag men dus verwachten en een mooi programma bovendien.

Programma
Franck Prélude, Choral et Fugue
Beethoven Sonate Op. 57 ‘Apassionata’
Pauze
Skrjabin 13 Preludes
Sonate nr. 3
Feuillet d’album Op. 45
2 Studies Op. 8, no. 11 & 12

Nid: 247 Body:

“Klassieke Muziek in Veerse Kerken”

Marietta Petkova is een in Nederland woonachtige, voor een deel ook opgeleide (Jan Wijn, György Sebök) van origine Bulgaarse pianiste hors categorie, die naar Zeeland afreist met een uitgebalanceerd en uiterst boeiend programma. Chopin natuurlijk, maar ook de Preludes van Debussy, een zeldzaam mooi en avontuurlijk, vroeg-modern pianowerk.
Enkele jaren geleden gaf Petkova een memorabel concert in de Grote Kerk Veere.
Het begrip memorabel is uiteraard subjectief, laat ik het derhalve onderbouwen met een recensie uit kwaliteitskrant NRC Handelsblad:
“De Bulgaarse meesterpianiste Marietta Petkova bespeelt de vleugel met een indrukwekkende virtuositeit, maar uiteindelijk draait alles bij haar om veel méér dan de noten. Petkova musiceert in essentie vanuit haar gevoel. Daardoor is haar spel soms grillig, maar altijd puur en expressief. Juist daarom blijkt Petkova de ideale pianiste om de turbulente gevoelsontladingen van Schumann en de hypersensitieve bespiegelingen van Chopin tot in de diepste kern te raken. Het resultaat is even bedwelmend als onontkoombaar.”
Onze eigen PZC had daar het volgende over te melden:
“Zij paart een fenomenale techniek aan een fijnzinnige, doorvoelde muzikaliteit en of het nu snelle loopjes zijn of beladen emotionele passages, alles lijkt ze te spelen of het totaal niet moeilijk is.”

Programma
Chopin 4 Ballades
Pauze
Debussy 12 Preludes Boek 1

Nid: 249 Body:

“Klassieke Muziek in Veerse Kerken”

Michael Foyle, student van Daniel Rowland en Maxim Vengerov, won in 2016 het Oskar Back Concours (de vijfde winaar in deze Veerse serie) met een veel geprezen uitvoering van het Eerste Vioolconcert van Szymanowski met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Het orkest was zodanig onder de indruk dat de violist onmiddellijk een uitnodiging kreeg om eind 2017 het vioolconcert van Korngold te komen spelen. Daarnaast ontving hij uitnodigingen van Het Concertgebouw, Wigmore Hall en het New York Chamber Music Festival.
Michael komt uit een Brits-Nederlandse familie en gaf op achtjarige leeftijd zijn solo-debuut met orkest tijdens het Edinburgh Festival Theatre. Hij won de BBC Young Musician of the Year Award in 2008 en de Royal Overseas League String Competition in 2013.
Met de Estse pianist Maksim Štšura vormt Michael een veelgeprezen duo waarmee hij de Beethoven Piano Society of Europe Duo Competition en de Salieri-Zinetti International Chamber Music Competition in 2015 won.
Het lijkt erop dat aan het eind van dit betrekkelijk korte zomerseizoen enkele Engels-Estse supertalenten de gemeente Veere aandoen. Laat de betrekkelijke onbekendheid van dit duo u niet weerhouden naar Vrouwenpolder af te reizen, u zult rijkelijk beloond worden. Iedereen die er vorig jaar in de Grote Kerk Veere bij was, kan dit beamen. Dit was met afstand het beste concert van dat zomerseizoen, met respect voor alle andere muzikale hoogvliegers. Dit is met andere woorden een meer dan terechte reprise. Mis hem niet !

Programma
Janacek Sonate voor viool en piano
Fauré Sonate voor viool en piano,No.1, Op.13
Pauze
Hesketh A lie to the Dying (inscrizione, derivata)
Respighi Sonate voor viool en piano

Nid: 271 Body:

Jazz, rake beats en een donker stemgeluid komen samen in TaxiWars, de band van dEUS-zanger Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen.
De Antwerpse band dEUS werd groot in het alternatieve rockcircuit, maar werd al vanaf het begin sterk beïnvloed door jazz. Niet vreemd dus dat dEUS-zanger Tom Barman een jazzgroep heeft opgericht,TaxiWars. Partner in crime is de in New York aan de weg timmerende saxofonist Robin Verheyen, die de composities voor zijn rekening neemt.
‘Kort, puntig en direct: TaxiWars is hardcore-jazz met een punk-achtige benadering’, aldus Barman, die zich een weg baant door de songs met een mix van spoken word, rap, chansons a la Serge Gainsbourg en jazz a la Archie Shepp, Charles Mingus en meer, veel meer.
‘Een dwingende beat, een prikkelende saxofoonpartij, hees gefluisterde vocalen die iets sensueels maar ook iets duisters hebben’, zo typeert Trouw het geluid van TaxiWars, dat daarmee uitstekend past in de nieuwe lichting grensverkennende Belgische bands als Dans Dans, STUFF. en Nordmann.
‘Barman en Verheyen blazen jazz en poetry nieuw leven in met stomende songs’
(de Standaard).
Op het International Jazzfestival Middelburg van 2016 waren zij een van de slotacts, waar de band, ondanks de verregende situatie, een even memorabele als pulserende performance neer zette.
Voor degenen, die er toen niet bij waren, gaat TaxiWars nog een keer in reprise, degenen die er wel bij waren hebben ongetwijfeld geen verdere aanmoediging nodig.
Bezetting: Tom Barman (vocalen), Robin Verheyen (tenorsax), Nicolas Thijs (bas) en
Antoine Pierre (drums)

Nid: 251 Body:

Gerard von Brucken Fock was een Zeeuwse componist, geboren op Slot ter Hooge, net buiten Middelburg, die rond 1900 de nodige naam en faam opbouwde, zowel nationaal als internationaal. Hoewel lange tijd in het muzikale geheugen weggezakt, ondergaan de componist en zijn werk inmiddels een zekere en terechte herwaardering.
Dit project beoogt een bloemlezing uit zijn werk te geven middels een middagvullend concert op locatie, het reeds genoemde Slot ter Hooge, waar hij zijn jeugd doorbracht.
In de idyllische tuin zal een podium geplaatst worden, waar prominente musici als Larissa Groeneveld, Frank van de Laar, Marianne Boer, Edith van Moergastel, Rien Balkenende en het ZED Chamber Choir onder leiding van Elisabeth Blom acte de presence zullen geven.
Het programma vormt, zoals gezegd, een bloemlezing uit het oeuvre van Von Brucken Fock.
Uitgevoerd door een keur aan musici, die zich al eerder verdienstelijk hebben gemaakt voor de promotie van het werk van de componist, door concerten, maar vaak ook door het uitbrengen van c.d.’s van zijn werk de laatste jaren.
Op het programma staan in ieder geval de nodige werken voor piano-solo, uit te voeren door de diverse aanwezige pianisten, de bijzondere mooie altviool-sonate, uit te voeren door pianiste Marianne Boer en altvioliste Edith van Moergastel, de niet minder mooi cello-sonate, uit te voeren door celliste Larissa Groeneveld en pianist Frank van de Laar en tot slot een selectie uit het vocale werk, waaronder Psalm nr. 1, uit te voeren door het ZED Chamber Choir, onder leiding van Elisabeth Blom.
Tussen 2 en 5 zullen er 4 korte sets gespeeld worden met pauzes, om de muziek maximaal tot zijn recht te laten komen, maar ook de omgeving.
De entourage mag er immers wezen, het zal ongetwijfeld goed toeven zijn in de tuin voor het slot.
Er zal op bescheiden schaal ook voor catering gezorgd worden.
Dit is ons laatste locatie-project deze zomer, waarin opnieuw muziek, erfgoed en landschap een fraaie kruisbestuiving aangaan.
Zoals bij alle locatie-projecten zijn er hier ook enige praktische haken en ogen.
De ingang is net buiten Middelburg, op de weg naar Koudekerke, Koudekerkseweg 200. De oprijlaan is goed toegankelijk voor voetgangers en fietsen. Het advies in deze luidt ook hier weer om bij voorkeur op de fiets te komen. Neemt men zijn toevlucht tot de auto, dan moet men rekening houden met beperkte parkeermogelijkheden.
Mettertijd zullen wij op onze website uit de doeken doen wat hier mogelijk is en wat niet.

Nid: 275 Body:

New York Polyphony wordt wel als het nieuwe Hilliard Ensemble gezien, maar is niet zo vaak op de Europese podia te zien, de geografische afstand blijkt en blijft groot.
Met uitzondering van deze tour dan: later in het weekend zingt men op het prestigieuze Musica Sacra-festival in Maastricht, zodat er op vrijdag ruimte is voor een Zeeuwse première
van deze Amerikaanse polyfonisten.
New York Polyphony, dat wordt geprezen ‘om zijn rijke en natuurlijke geluid, dat groter en complexer is dan de som van zijn delen’ (National Public Radio), behoort tot de beste kleine vocale ensembles van dit moment. De vier mannen, ‘zangers met een sublieme muzikaliteit en vocale allure’ (The New Yorker) staan garant voor een levendige en buitengewoon overtuigende uitvoering van hun brede repertoire, dat reikt van middeleeuws gregoriaans tot uitdagend hedendaags werk. Hun innovatieve programmering, gekoppeld aan hun focus op weinig bekende en herontdekte composities uit de middeleeuwen en renaissance, hebben New York Polyphony niet alleen twee Grammy nominaties opgeleverd, maar ook wijdverbreid succes. Bovendien heeft het ensemble er aan bijgedragen de vroege vocale muziek voor een veel groter publiek toegankelijk te maken.
In januari 2017 verzorgde New York Polyphony, als onderdeel van de Miller Theatre at Columbia University’s Early Music Series, de première van The Vespers Sequence, een meerdelige zetting van het Byzantijnse avondgebed, geschreven door Ivan Moody.
Op het programma verder prominente renaissance-componisten, die gemeen hebben dat ze uit de Zuidelijke Nederlanden afkomstig waren, over Clemens non Papa gaat zelfs het gerucht dat hij een Middelburger was, maar daarover zijn de meningen verdeeld.

Bezetting
Geoffrey Williams countertenor
Steven Caldicott Wilson tenor
Christopher Dylan Herbert bariton
Craig Phillips bas

Programma
Clemens non Papa Tristitia obsedit me
Antoine Brumel Dies irae
Clemens non Papa Ecce quam bonum
Pauze
Ivan Moody Vespers Sequence

Nid: 276 Body:

“Again and again”, zo heet dit programma, een ode aan het leven en de mens van toen en nu. Mensen komen, mensen gaan en de wereld blijft altijd bestaan. Josquin des Prez en David Lang en anderen bezingen de cyclus van het leven toen en nu, van begin tot einde, van verdriet en straf tot liefde, verzoening en berusting. Een programma vol bezinning, in een sobere mise-en-espace.

Met een rijkdom aan stemkleuren bereikt kamerkoor Cappella Amsterdam zijn specifieke homogene klank, hetgeen hen tot een van de topkoren in Nederland maakt, maar ook ver daarbuiten. Sinds 1990 staat het koor onder artistieke leiding van chef-dirigent Daniel Reuss.

Al vanaf de oprichting in 1970 door Jan Boeke vormt de liefde voor muziek de leidraad voor Cappella Amsterdam. Om elke compositie te laten spreken, heeft het koor zich zowel op moderne als op oude, authentieke zangtechnieken toegelegd. De nadruk in het repertoire ligt op die twee uitersten: oude meesters en moderne muziek. Naast samenwerking met Nederlandse topensembles en -orkesten, zoals het Orkest van de Achttiende Eeuw en Asko|Schönberg, werkt het koor met de fine fleur van internationale gezelschappen zoals de Akademie für Alte Musik Berlin, het RIAS Kammerchor en musikFabrik.

Bij Harmonia Mundi verschijnen vrijwel jaarlijks cd’s van het kamerkoor. De cd met koorwerken van Leoš Janáček werd in 2013 bekroond met de Edison Klassiek. In 2015 werd  het album met koorwerken van Johannes Brahms onderscheiden met de Preis der Deutschen Schallplattenkritik.

 

Programma

Josquin des Prez                    In Principio

David Lang                             Evening morning day

Josquin des Prez                    Ecce tu pulchra es

David Lang                             Where you go

Josquin des Prez                    Planxit autem David

David Lang                             Solitary

Lassus                                    Pater Abraham

David Lang                             Again

Middeleeuws monofoon         Audi tellus

Pärt                                        Da pacem Domine

Nid: 273 Body:

De onvermijdelijke Benjamin Herman, zal op de late zondagmiddag met zijn nieuwe kwartet het podium van de Spot betreden. Herman is uiteraard de voorman van het onvolprezen New Cool Collective, een onvermoeibaar saxofonist en dito pleitbezorger van jazz in al zijn verschijningsvormen, van stuwende Hammond-jazz en pakkende liedjes tot big band-jazz en toegankelijk avantgardisme. Een veelzijdig man, die even gemakkelijk in de slag gaat met Han Bennink, baanbreker van de vrije improvisatie, als met Tony Allen, boegbeeld van de Afro-funk.
Dit jaar viert saxofonist Benjamin Herman zijn 50e verjaardag met de release van meerdere albums, één daarvan is “Bughouse”.
Met dit project laat de saxofonist een langgekoesterde wens in vervulling gaan die zijn eerste muzikale liefdes, punk en jazz, samenvoegt.
De rest van het artikel bestaat voornamelijk uit teksten van Benjamin Herman zelf, zodanig informatief en ook hartverwarmend, dat we u dat niet willen onthouden.
“Al jaren had ik dit plan in mijn hoofd. Ik kon alleen de juiste muzikanten niet vinden”. Na een ontmoeting met drummer Olav van den Berg (Seein’Red, Lärm) leek
alles eindelijk op zijn plaats te vallen. Met de toevoeging van gitarist Reinier Baas
en bassist Peter Peskens (Jungle By Night) was de line-up compleet.
Het resultaat zijn 20 knallende composities met een gemiddelde duur van 2 minuten.
Hoewel hij veelal bekend is als jazzmuzikant, is Benjamin als beginnend muzikant
sterk beïnvloed door de DIY (do it yourself)- mentaliteit, welke was overgewaaid uit Engeland met de punkmuziek van eind jaren ‘70.
“Toen ik begon met spelen, rond mijn negende, waren overal bandjes en ze persten zelf plaatjes en regelden zelf hun gigs. Dat heb ik altijd heel cool gevonden en motiveerde mij als tiener om zelf muziek te maken op mijn eigen voorwaarden.”
Een andere invloed is de jong overleden Britse saxofonist Xero Slingsby, die in de jaren ’80 in Amsterdam verbleef. Een rebelse muzikant die met een hecht trio
’s zomers vaak op straat speelde. “Zijn symbiose van free-jazz en punk en de attitude waarmee hij optrad sprak mij veel meer aan dan de jazz die op radio en tv te zien was.”
“Verder was ik als jonge muzikant zeer gecharmeerd van de swag en de stijl van John Lurie van The Lounge Lizards, een saxofonist en acteur die veel bekendheid genoot
door zijn rollen in de films van Jim Jarmusch.”
Dit alles en meer komt samen in “Bughouse” van Benjamin Herman.
Mis het niet.

Nid: 278 Body:

Daan Manneke (Kruiningen, 1939) is de nestor van de eigentijdse muziek in Zeeland.
Wellicht belangrijker is dat hij zich tot de top van de nieuwe muziek in Nederland mag rekenen, samen met Louis Andriessen, Klaas de Vries, Willem Jeths en nog een klein, select groepje, op dit soort bergtoppen is het immers nooit druk.
Op respectabele, tamelijk gevorderde leeftijd besloot Manneke zijn magnum opus te schrijven en wel voor het instrument, waar hij zijns insziens in het verleden te weinig gebruik van heeft gemaakt, te weten de piano.
In dit grote werk kijkt Manneke terug op zijn oeuvre, van jeugdwerk tot recente composities, en schroomt niet daarop commentaar te leveren, zelfs “verbeteringen” aan te brengen.
Het werk is getiteld “Grote Archipel” en valt in 6 delen uiteen, elk deel apart opgedragen aan een pianist, waar de componist een speciale band mee heeft, te weten Jelena Bazova, Kelvin Grout, Daniël Kramer, Geoffrey Madge, Hannes Minnaar en Ralph van Raat.
Deze pianisten zullen eenmalig in gezamenlijkheid verschijnen op vrijdag 12 oktober om “Grote Archipel” als een soort estafette te spelen.
Een uitzonderlijke situatie, die uitnodigt tot een live c.d.-opname, en dat is ook precies wat er zal gebeuren.
Het eerste gedeelte van dit concert wordt ook verzorgd door genoemde 6 pianisten, die een feestelijke set zullen verzorgen met componisten, die hun stempel op het werk van Manneke hebben gedrukt, van Claude Debussy tot Ton de Leeuw.
Was er al opgemerkt dat een dergelijke opzet bijna niet anders dan tot een geweldig concert kan leiden ?
Was er verder al opgemerkt dat “Grote Archipel” opgedragen is aan de provincie Zeeland, met name aan de 6 belangrijkste regio’s daarvan.
Op verzoek van de componist wordt dit concert georganiseerd in de Zeeuwse Concertzaal, vanwege de goede akoestiek en de opname-studio aldaar natuurlijk, maar vooral vanwege het feit dat zijn eerste concert feitelijk in deze zaal plaats vond, wel in een eerdere reïncarnatie in 1968.
De PZC bestond toen ook al en schreef er het volgende over:
“De in de zaal aanwezige componist dankte voor het instemmend applaus van het in talrijke mate aanwezige publiek. Hij Daniël Manneke is met deze ‘Stages’ op weg naar het gerijpte meesterschap.”
En daarmee sloeg de PZC, in 1968 al, de spijker op zijn kop.

Nid: 279 Body:

Vernoemd naar de legendarische violist Adolf Bush, lijkt dit jonge en getalenteerde kamermuziek-ensemble, dat in 2010 in Londen werd opgericht, zich te ontwikkelen tot een van de belangrijkste representanten van een jongere generatie kamermuzikanten. In 2012 wonnen ze de Royal Overseas League Competition en inmiddels zijn ze zeker in het Verenigd Koninkrijk flink doorgebroken, gelet op de optredens tijdens het Edinburgh Festival en in Wigmore Hall. De Times had daar het volgende over te melden: “most impressive was the group’s effortless musicianship and unity of thought and attack. The threesome even seemed to be breathing in sync.” Maar ook in Nederland maakt men furore.
Een niet onbelangrijke rol in dit trio speelt de Zeeuwse violist Mathieu van Bellen. Van Bellen timmert inmiddels aan de andere kant van het Kanaal aardig aan de weg, terwijl zijn c.v. het Zeeuwse aardig overstijgt, gelet op zijn samenwerking met Shlomo Mintz, zijn optredens met Holland Sinfonia en het European Chamber Orchestra en in de Royal Festival Hall, Wigmore Hall en het Amsterdamse Concertgebouw, om nog maar te zwijgen over zijn palmares bij diverse (inter)nationale competities, van Menuhin en Wieniawski tot Prinses Christina en Oskar Back en recentelijk nog de Grachtenfestival Prijs.
Het Busch Ensemble speelt een mooi en afwisselend modern-klassiek programma, een reden te meer om de Zeeuwse Concertzaal te bezoeken.

Bezetting
Mathieu van Bellen viool
Ori Epstein cello
Omri Epstein piano

Programma
Haydn Pianotrio
Ravel Pianotrio
Dvorak Dumky Trio

Nid: 272 Body:

Noteer zaterdag 10 november in uw agenda, want dan geeft de Mike Stern Band acte de présence in de Spot, met meesterbassist Darryl Jones, bekend van de Rolling Stones, en Sting, in de gelederen.
Dit is fusion extraordinaire, uit de school van Miles Davis. Zowel gitarist Stern als bassist Jones speelden bij Miles in zijn jazz-rockperiode. Gitarist Mike Stern, die ook nog bij Blood, Sweat & Tears speelde, wordt beschouwd als een van de beste gitaristen ter wereld en heeft ook een geduchte live-reputatie: het zijn niets en niemand ontziende uitputtingsslagen, waarin over het publiek heen gebulldozerd wordt met aanhoudende en aanstekelijke jazz-funk, zo bewees hij enkele jaren geleden al in Middelburg.
Hoe kan het ook anders, aangezien hier de wereldtop op het gebied van jazz en fusion voor het Middelburgse voetlicht verschijnt.
Musici die hun sporen verdiend hebben bij Miles Davis, Jaco Pastorius, de Brecker Brothers, John Scofield, Stanley Clarke, Quincy Jones, David Sanborn, maar ook bij Sting, de Rolling Stones, Steve Miller, Michael Jackson en Madonna.
Los van de individuele palmares, is hier vooral van belang dat de muzikale som hier meer is dan de delen, en dat wil wat zeggen in dit geval.
Reserveren wordt aangeraden. Er zijn de nodige plaatsen te vergeven in de Spot, maar
geheel tegen de Zeeuwse zeden in kan het heel snel uitverkocht raken, de rest van de Benelux reserveert immers mee.

Nid: 280 Body:

(i.s.m. het Netwerk Oude Muziek)

Waan u in de achttiende eeuw met Ton Koopman en zijn Amsterdam Baroque Orchestra, die de zes “Concerti armonici” van graaf Unico Wilhelm van Wassenaer presenteren. Het blijft verbazingwekkend dat een Hollandse edelman en amateur-componist deze melodieuze en inventieve werken heeft kunnen componeren.
Van de sprankelende “Concerti armonici” is lange tijd gedacht dat ze werden gecomponeerd door de Italiaan Giovanni Battista Pergolesi, tot musicoloog Albert Dunning het setje in 1980 met zekerheid kon toeschrijven aan een Nederlander: Unico Wilhelm, graaf van Wassenaer. Wat bleek? Violist en muziekuitgever Carlo Ricciotti had de concerten gepubliceerd onder voorwaarde van de onzekere graaf dat zijn naam niet op de partituur zou verschijnen. En zo creëerde hij een mysterie, dat pas tweeënhalve eeuw later werd opgelost.
Met wijlen Gustav Leonhardt en Frans Brüggen vormt Ton Koopman een Nederlands muzikaal triumviraat, dat in de oude muziek en wat betreft het bespelen van authentieke instrumenten baanbrekend werk heeft verricht vanaf de jaren zestig, in Nederland, maar ook ver daarbuiten.
Koopman is kortom wereldtop, hetgeen over de grenzen soms beter beseft lijkt te worden dan in het cultuur-arme Nederland.
Koopman is even gemakkelijk organist, klavecinist als dirigent, met name van zijn vermaarde Amsterdam Baroque Orchestra, dat in 1979 opgericht werd.
Tussen 1994 en 2004 zette Ton Koopman met zijn koor en orkest Bach’s complete wereldlijke en geestelijke cantates op de plaat, een ambitieus project waarvoor ze onder andere de Deutsche Schallplattenpreis Echo Klassik ontvingen.

Programma
Van Wassenaer Concerto armonico nr.4 in g
Van Wassenaer Concerto armonico nr.2 in Bes
Van Wassenaer Concerto armonico nr.5 in f
Van Wassenaer Concerto armonico nr.3 in A
Van Wassenaer Concerto armonico nr.1 in G
Van Wassenaer Concerto armonico nr.6 in Es

Nid: 274 Body:

Ergens is Marc Ribot de beste gitarist ter wereld.
Niet vanwege zijn instrumentale virtuositeit, techniek of vingervlugheid, hoewel daar ook wel degelijk sprake van is, maar meer omwille van zijn uiterst muzikale manier van spelen, die tegelijkertijd heel elementair, rafelig en ruig is, vergelijkbaar met andere eigentijdse ‘primitieven’ als Keith Richards of Neil Young.
Je hoeft alleen maar naar Tom Waits te luisteren, bijvoorbeeld het uiterst stuwend nummer ‘Go west’, dat echter pas echt van de grond komt, wanneer Ribot met zijn overstuurde gitaar invalt. Het belang van Ribot voor de tweede fase van Waits’ carrière, de zogenaamd meer experimentele ‘potten- en pannen-fase’, mag en kan niet onderschat worden. Het is nog maar de vraag of hij daar de eer voor krijgt, die hij verdient. Voor zijn samenwerking met de grote avantgardistische jazzvernieuwer John Zorn geldt grofweg hetzelfde.
Misschien ligt het ook aan Ribot zelf.
In een geweldige documentaire van Martin Scorsese over de blues komt hij helemaal op het laatst en als enige blanke aan het woord, uitermate cool, de bescheidenheid zelve en misschien wel helemaal geen blues-muzikant.
Ribot is feitelijk de ultieme side-man, hij beheerst immers alle stijlen, van soul tot surf, van punk tot jazz, van blues tot experimenteel. Zo speelde hij bij Wilson Pickett, Chuck Berry, Rufus Thomas, Solomon Burke, Allen Toussaint, Allen Ginsberg, Elvis Costello, The Black Keys, Robert Plant / Alison Krauss, Elton John, Marianne Faithful, Laurie Anderson, Norah Jones, The Lounge Lizzards en Medeski, Martin & Wood, een even indrukwekkende als uitputtende lijst.
Ondanks deze reputatie komt Ribot met zijn eigen en ook beste band naar Middelburg, het power-punk-jazz-trio ‘Ceramic Dog’, de ‘rawest band in ages’, volgens Time Out New York.
Samen met de supertalenten Shahzad Ismaily (bas/electronica) en Ches Smith (drums), wordt de nieuwe c.d. ‘Your Turn’ gepresenteerd.
Dit intense “free/punk/funk/experimental/psychedelic/post electronica collective,” in de woorden van Ribot, komt op dinsdagavond 27 november de verder uitgestorven binnenstad van Middelburg onveilig maken. U zij gewaarschuwd.

Nid: 281 Body:

Mario Brunello schitterde in het seizoen 2016-2017 als dirigent en solist met Haydns Celloconcert. Hij maakte zoveel indruk dat hij nu met grote regelmaat als dirigent en solist te gast is bij de philharmonie zuidnederland. Deze keer leidt hij ongetwijfeld weer ‘moeiteloos en gepassioneerd’ (Westfalen Post) een op en top klassiek programma én neemt hij de solocello ter hand in Tsjaikovski’s “Rococo Variaties”. Omdat dit werk gebaseerd is op Mozart, zelfs een ode aan hem is, zet ‘huispianist’ Hannes Minnaar Mozart’s geliefde 21e Pianoconcert ernaast. Met Brunello op de bok zou dat wel eens de meest intieme vertolking ooit kunnen worden.
De philharmonie zuidnederland is een ambitieus en flexibel symfonieorkest dat geroemd wordt voor de kwaliteit, het hechte samenspel en het enthousiasme. De bevlogen orkestleden leveren maatwerk op het hoogste artistieke niveau. Het orkest voert met muziek, welke varieert van Bachs Matthäus-Passion tot wereldpremières van hedendaagse componisten, letterlijk de complete symfonische muziekliteratuur uit.
Hoewel geworteld in de zuidelijke provincies heeft het orkest inmiddels een allure en een impakt, welke de Nederlandse grenzen overschrijdt.
Hannes Minnaar is een volbloed Zeeuw en een van Nederlands meest succesvolle pianisten.
Hij studeerde bij Jan Wijn aan het Conservatorium van Amsterdam en volgde daarnaast lessen bij o.a. Alfred Brendel, Willem Brons en Menahem Pressler.
Als prijswinnaar van meerdere internationale concoursen wist hij internationaal de aandacht op zich te vestigen, met name de Koningin Elisabeth Wedstrijd (3e prijs, 2010) in Brussel, waar hij eindigde hij als hoogste Nederlander ooit.
Hannes Minnaar soleerde bij vele orkesten, waaronder het Koninklijk Concertgebouworkest en het Nationaal Orkest van België en binnenkort ook bij de BBC Philharmonic en het London Philharmonic Orchestra.
Eind 2016 ontving hij de Nederlandse Muziekprijs, de hoogste onderscheiding voor klassieke musici in Nederland.
Ook als kamermusicus is Minnaar actief.
Met zijn Van Baerle Trio treedt hij op in de belangrijkste Nederlandse zalen, won hij prijzen in Lyon (internationaal kamermuziekconcours, 1e prijs) en Amsterdam (Dutch Classical Talent, Kersjesprijs), en maakte hij een veelgeprezen cd met werken van Saint-Saëns, Loevendie en Ravel.
De twee solocd’s die Minnaar tot dusver uitbracht werden met enthousiasme ontvangen. Zijn debuutcd werd bekroond met een Edison, BBC Music Magazine waardeerde het album met 5 sterren en selecteerde het als “Instrumental choice of the month”. “Luister” prees de pianist om het “summum aan verfijning in de klank”. Het internationaal gezaghebbende blad “Gramophone” noemde hem “a tonal colourist” en “a natural talent”.
Daar valt weinig op af te dingen en ook weinig aan toe te voegen, behalve dan dat de thuisblijvers bij dit concert meer dan ongelijk hebben.

Programma
Haydn Symfonie nr 59 ‘Vuursymfonie’
Mozart Pianoconcert nr 21
Rossini Uit “Il signor Bruschino”: Ouverture
Tsjaikovski Rococo Variaties

Nid: 282 Body:

De St. Jacobskerk heeft een mooie en inmiddels langdurige traditie van kerstconcerten door prominente Engelse vocale ensembles, met The Choir of the King’s Consort is een muzikale zwaargewicht binnen gehaald en dat is nog zwak uitgedrukt.
In 2002 mocht het koor het gouden jubileum van koningin Elisabeth II opluisteren.
Het koor was toen al wereldberoemd en wist, nogal bijzonder in de oude muziek, zelfs de magische grens van 1 miljoen verkochte c.d.’s te passeren.
Ook nu zingt dit koor muziek van eigen bodem: een tocht langs 500 jaar Engelse kerstmuziek. Van een Renaissance-mis van Thomas Tallis tot een nieuw lied over de Drie Koningen van Jonathan Dove. Als uit oeroude tijden klinken er ook a capella Gregoriaanse gezangen
Het Britse The King’s Consort en het bijbehorende Choir werden in 1980 opgericht door Robert King en hebben sindsdien naamsbekendheid verworven over de hele wereld. Zo verzorgde het ensemble concerten in bijna alle Europese landen, Japan, het Verre Oosten en Amerika. Het ensemble kan worden beschouwd als één van Europa’s meest toonaangevende ensembles in de authentieke muziek-uitvoerings-praktijk. The King’s Consort heeft meer dan 100 cd-opnamen op zijn naam staan, bij vooraanstaande labels als Hyperion.
Niet de eersten, de besten dus.
In het programma van 13 december komen de traditionele kerstliederen uitgebreid aan bod, plus diverse door de kerst geïnspireerde werken van diverse componisten uit diverse periodes, van Tallis tot Vaughan Williams, waarbij een zeer hoog vocaal niveau samen zal gaan met een hopelijk behaaglijk kerstgevoel.

Programma
Welcome Yule !
500 years of English Christmas music
Plainsong: O come, O come Emmanuel
Tallis: Videte miraculum)
Byrd: Hodie Christus natus est

Plainsong: Puer natus est nobis
Tallis: Gloria from Missa "Puer natus est nobis"

Plainsong: Christe redemptor omnium
Parry: Welcome, Yule
Parry: When Christ was born of Mary free
Howells: Sing lullaby
Howells: A spotless rose

Plainsong: Ave Regina coelorum)
Vaughan Williams: This is the truth sent from above
Poston: Jesus Christ the apple tree
Joubert: There is no rose of such virtue

Plainsong: O magnum mysterium
Cornelius/Atkins: Three Kings from Persian lands afar
Jonathan Dove: The Three Kings (
Parsons: Ave Maria
Plainsong: Divinum mysterium (from Piae cantiones)